histerik şair

ruhumdaki güz,
döküyor dallarımdan yaprakları.
inmiyor sahneden hüzünlü şair
neşeli avcı kuliste.
ben neredeyim?

şair atıyor tiradını
avcı ayna karşısında yapıyor makyajını
bense şu hayata
bu duvarları küflü fakirhanemde
sabaha karşı ölü bulunarak
damgamı vurabilirim yalnızca.
parmak ucuyla ezilmiş
bir karıncanın acıdan kıvranışı
yarışabilir bu durumla.

dedem sev derdi hep
yürek son kez atana kadar,
sev.
üzülmek lazımmış acı kayıplara.
inanmak lazımmış ikinci hayata.
ben dedem öldüğünde hiç ağlamadım.
ben reenkarnasyona hiç inanmadım.

sevmeye gelmedim insanları.
gönlümle, elimle, kafamla, sevmeye
gelmedim.
fakat ben
en çok en içten
karanfilleri sevdim.
onlar da beni sevmiştir dilerim.

hiçbir yerdeyim.
bir kar tanesine bile ait değilim.
neşeli avcı?
hüzünlü şair?
tanrım, ben kimim?

yazdı

Paylaş

Bunları da okumak isteyebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir